Pamiętaj o swoich zmarłych — wypominki u jezuitów w Wasilkowie

Oni mogą potrzebować naszej modlitwy

Listopad przypomina nam o tych, którzy byli częścią naszego życia, a których już przy nas nie ma. O rodzicach i dziadkach. O dzieciach, rodzeństwie i przyjaciołach. O ludziach spotkanych na krótko. Także o tych, o których być może nie pamięta już nikt.

Katechizm uczy, że ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale potrzebują jeszcze oczyszczenia, przechodzą je przed wejściem do pełnej radości nieba. Czyściec nie jest potępieniem. Ci, którzy go doświadczają, są już pewni wiecznego zbawienia.

Możemy przychodzić im z pomocą przez modlitwę, Eucharystię, odpusty, jałmużnę i uczynki pokutne. Nie musimy wiedzieć, na jakim etapie drogi do Boga jest konkretny człowiek. Powierzamy go Bożemu miłosierdziu.

„Nie wahajmy się nieść pomocy tym, którzy odeszli, i ofiarujmy za nich nasze modlitwy.”

Św. Jan Chryzostom, cytowany w KKK 1032

W tym wezwaniu jest miejsce na bardzo prosty gest: wypowiedzieć czyjeś imię przed Bogiem. Zatrzymać się na modlitwie. Ofiarować za tę osobę uczestnictwo we Mszy Świętej.

Wypominki u jezuitów w Wasilkowie

W Wasilkowie pamięć o bliskich staje się wspólną modlitwą. Parafia św. Stanisława Kostki, prowadzona przez ojców jezuitów, zaprasza na listopadowe wypominki. To miejsce, w którym imiona naszych zmarłych zostają powierzone Bogu przez modlącą się wspólnotę.

Możesz dołączyć do tej modlitwy, także jeśli mieszkasz daleko od Wasilkowa. Imiona i nazwiska zmarłych można przekazać w kaplicy lub przez formularz na oficjalnej stronie parafii.

Jeżeli szukasz wspólnoty, której chcesz powierzyć pamięć o swoich bliskich, poznaj parafię jezuitów w Wasilkowie. Do udziału w tej modlitwie zaproszone są także osoby spoza parafii.

Jedno imię. Jedna modlitwa. Wielka miłość.

Być może od śmierci bliskiej Ci osoby minęło kilka tygodni. Może kilka lat. Może kilkadziesiąt.

Być może nadal pamiętasz jej głos. Miejsce przy stole. Sposób, w jaki się uśmiechała. Albo rozmowę, której nie udało się dokończyć.

Nie możemy już zrobić dla zmarłych wielu rzeczy, które mogliśmy zrobić za ich życia. Możemy jednak nadal powierzać ich Bogu. Wypowiedzieć ich imię. Prosić, aby Chrystus doprowadził ich do pełni życia, do którego zostali stworzeni.