PRZYGOTOWANIE SERCAJezu pełen miłości! drogi Zbawicielu! który z nieograniczonego miłosierdzia Swojego zamieszkałeś z nami w Najświętszym Sakramencie, w Nim Cię uwielbiam, jak swojego wszechwładnego Pana i Boga. Oddaję Ci cześć z uczuciem jak najgłębszej pokory. Dziękuję Ci z całego serca za dobroć nieskończoną, którą nam niegodnym wyświadczyłeś. Przyciśnięty(a) nicością moją przychodzę do Ciebie, wielki i miłosierny Boże, błagać Cię za tylekrotnie popełnione winy, zapomnij Panie o grzechach moich; pamiętaj tylko na miłosierdzie Swoje. Wejrzyj na szczerą chęć poprawy i na gorące życzenie, bym się cieszyć mógł(a) chwałą Twoją w Najświętszym Sakramencie. Tak jest, z głębi duszy mojej pragnę Cię tak kochać, błogosławić, czcić i chwalić, jak Cię kochają, błogosławią, czczą i chwalą Aniołowie i Święci. Amen.
WIARA, NADZIEJA I MIŁOŚĆAkt wiary.
O jakże wielką i ciężką musiałeś przebyć drogę, Jezu mój najmilszy, by z przybytków Twoich aż do mnie się dostać, i w tym Najświętszym Sakramencie ze mną się połączyć. Zstąpiłeś z łona Ojca Przedwiecznego do łona Maryi, z bogatego Niebios mieszkania do ubogiej stajenki, do żłóbka, z tronu chwały na krzyż. I dziś jeszcze z nieba na ziemię zejść musisz, by zstąpić aż do serca mego. O dobroci nieograniczona, o miłości niepojęta! Jezu mój kochany, wierzę i wyznaję, żeś jest rzeczywiście i istotnie obecnym w Przenajświętszym Sakramencie, i że pod postacią odrobiny chleba mam Cię przyjąć z całem Bóstwem i człowieczeństwem Twojem, jakim jesteś siedzący na prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, i z nim w jedności Ducha Świętego na wieki królujący w Niebie.
Akt nadziei.
O jedyna nadziejo moja, Jezu Zbawicielu, ufam Twej dobroci, że dając mi siebie samego w tym Sakramencie miłości, dasz mi zarazem to wszystko, co do zbawienia mego potrzebnem być może; że samym sobą zapalisz w mem sercu ogień Twej miłości i to sprawić raczysz, aby już odtąd i na zawsze wola Twoja była wolą moją, i miłość Twoja miłością już moją.
Akt miłości.
O miłości niepojęta! Pan i Bóg mój mnie nędznemu cały świat oddaje. Duszo moja, cóż uczynisz na przyjęcie takiego gościa? Ach, Jezu mój kochany! miłuję Cię z całego serca? Precz ode mnie uczucia niegodne miłości Twojej. O Matko miłości, naucz mię kochać Syna Twego tą miłością, jaką Ty go sama kochasz, i jaką pragniesz by Go kochały wszystkie dziatki Twoje.
Akt pokory.
Któż ja jestem, a kto Ty? Znam Cię, o Jezu! Tyś jest Bóg najwyższy, Świętość nieskończona, a jam proch i popiół, i grzesznik(ica) obrzydły(a). Zkądże mi to, że Ty, Pan Bóg mój, przychodzisz aż do mnie, i że mnie nikczemnego(ą) aż do siebie wołasz? Z nędzy to mojej, a z dobroci Twojej. Ach, Panie, bacząc na niegodność moję, wołaćbym powinien(na) z Piotrem. Odejdź ode mnie, bo ja człowiek grzeszny, ale bacząc na nędzę moję i na dobroć Twoję, wołam sercem całem: Weź mię, o Jezu, bo do kogóż pójdę?
Akt żalu.
Żeś Ty tak dobry, tem żal mój większy, o mój Jezu miły, żem Cię był(a) obraził(a). Płakać już będę grzechów moich całe życie moje, i radbym je wszystkie z przed oczu Twoich wymazać krwią moją. Ale na nicby były łzy moje, na nic i krew moja, gdybyś był własną Krwią Twoją nie obmył mej duszy. Do tej więc Krwi Przenajdroższej i Błogosławionej dołączam łzy moje, a nie wzgardzisz niemi.
Akt pożądania.
Przyjdź już, o Jezu mój, przyjdź już, o Miłości moja! Pragnie Cię dusza moja, usycha za Tobą. Wybiegam naprzeciw Tobie z darem Ci najmilszym. Oto serce moje… Ofiaruję Ci je całe i na zawsze, ze wszystkimi uczuciami i pragnieniami mojemi, ze wszystką miłością moją. Przyjdź, już o Panie! weź to serce moje i posiądź na wieki.
O Maryjo! oto już idę do Syna Twojego, On Ci zawsze posłuszny: Ty mi Go już podaj. Powiedz Mu, że Cię kocham, a z tem większą da mi się miłością.
Przyjdź, przyjdź, o Jezu! Przyjdź już, o Miłości moja.