Zdarza się, że najpierw przypominamy sobie kazanie, melodię pieśni albo czyjąś życzliwość po nabożeństwie. Warto zatrzymać się także przy tym, co jest sercem Mszy: przy Chrystusie, który daje nam siebie. Posługa kapłana prowadzi właśnie do Niego. To dobry powód, aby w osobistej modlitwie znalazło się miejsce również dla człowieka stojącego przy ołtarzu.

W centrum jest Chrystus

Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 1566 wyjaśnia, że kapłani w szczególny sposób wypełniają swoją posługę podczas Eucharystii. Działając w osobie Chrystusa, uobecniają Jego jedyną ofiarę i łączą z nią duchowy dar wiernych. Z tej ofiary czerpie siłę całe ich kapłańskie posługiwanie.

Gdy patrzymy na ołtarz, możemy więc dziękować Jezusowi za Jego obecność i za tych, przez których udziela nam sakramentów. Za kapłana, który przygotował nas do Pierwszej Komunii. Za spowiednika, który pomógł nazwać trudną prawdę. Za księdza, który przyniósł Komunię choremu członkowi rodziny. Każdy może dopisać tutaj własne imię i własną historię wdzięczności.

Z Eucharystii wraca się do ludzi

Jan Paweł II pisał list do kapłanów na Wielki Czwartek 2005 roku z rzymskiej kliniki Gemelli, gdzie sam był pacjentem. Wskazywał, że Eucharystia ma kształtować całe życie księdza: jego wdzięczność, gotowość do służby i osobistą więź z Chrystusem. Zachęcał także do adoracji Najświętszego Sakramentu.

To nauczanie pomaga spojrzeć na codzienność parafii. Od ołtarza prowadzi droga do konfesjonału, do rozmowy, do chorego, do rodziny proszącej o pomoc. Kapłan sam potrzebuje czasu na spotkanie z Jezusem, aby swoją służbę przeżywać jako odpowiedź na Jego miłość.

W naszej modlitwie możemy prosić właśnie o taką wierność: o serce uważne na Boga i człowieka, o odwagę mówienia prawdy, o pokorę przyjmowania pomocy. Także o odpoczynek, zdrowie i dobre relacje z innymi. Za liturgiczną szatą jest przecież konkretna osoba, ze swoimi siłami i ograniczeniami.

Jedno imię na najbliższy tydzień

W liście na Wielki Czwartek 2004 roku Jan Paweł II zachęcał do modlitwy o powołania, wytrwanie powołanych i uświęcenie wszystkich kapłanów. Możemy odpowiedzieć bardzo prosto: wybrać jednego księdza i przez tydzień codziennie powierzać go Jezusowi.

Może to być proboszcz, rekolekcjonista, misjonarz albo starszy kapłan, którego już rzadko spotykamy. Wystarczy krótka prośba wypowiedziana w domu, dziesiątka różańca lub chwila adoracji w tej intencji. Podczas Mszy można objąć osobistą modlitwą także celebransa, dziękując za jego posługę i prosząc o jego świętość.

Wdzięczność ma także zwyczajne gesty

Obok modlitwy jest miejsce na spokojną rozmowę, uczciwą współpracę i konkretne podziękowanie. Można pomóc przy parafialnej inicjatywie, uszanować czas przeznaczony na modlitwę, zapytać, czy potrzebne jest wsparcie w jakimś zadaniu. Tak buduje się wspólnotę, w której łatwiej służyć i przyjmować służbę innych.

Przy najbliższej Eucharystii spróbujmy pamiętać o jednym kapłanie po imieniu. Niech ta pamięć zostanie z nami również wtedy, gdy wrócimy do swoich codziennych obowiązków.