Jesienią pytania o przemijanie przychodzą bliżej. W rodzinnych rozmowach pojawiają się wspomnienia, dzieci pytają o niebo, a uroczystość Wszystkich Świętych przypomina o ludziach, których życie wydało owoce dobra. W tym czasie warto znaleźć chwilę na spokojną rozmowę o tym, w co wierzymy i skąd czerpiemy nadzieję.

Co powiedział ks. Robert Skrzypczak?

W artykule opublikowanym przez Radio Maryja 29 października 2026 roku przytoczono wypowiedź ks. prof. Roberta Skrzypczaka z audycji „Aktualności dnia”. Mówiąc o Halloween i uroczystości Wszystkich Świętych, kapłan wskazał na Chrystusa jako centrum chrześcijańskiego spojrzenia na życie i śmierć.

„Dla nas ważne jest zmartwychwstanie Jezusa i obietnica, że my także zmartwychwstaniemy.”

Ks. Robert Skrzypczak · Radio Maryja, 29.10.2026

To słowa ks. Roberta Skrzypczaka przytoczone w artykule Radia Maryja. Duchowny mówił o zwycięstwie Chrystusa i powadze życia wiecznego. Przestrzegał również przed seansami spirytystycznymi, wywoływaniem duchów i praktykami okultystycznymi. Zachęcał do ostrożności wobec tego, co może osłabiać duchową czujność. Są to najważniejsze myśli jego wypowiedzi, do których odnosimy dalszą refleksję.

Kapłan, który przypomina o istocie wiary

Robert Skrzypczak jest teologiem, duszpasterzem i autorem książek, związanym z Akademią Katolicką w Warszawie. W jego dorobku znajduje się między innymi „Wspaniałość chrześcijaństwa”. Przywołana wypowiedź kieruje uwagę ku pytaniu bardzo osobistemu: jakie znaczenie ma dla mnie obietnica zmartwychwstania?

Katechizm Kościoła Katolickiego w punktach 988–991 łączy nadzieję chrześcijan z Chrystusem zmartwychwstałym. Wiara obejmuje przyszłe zmartwychwstanie i życie z Nim. Można wracać do tej prawdy szczególnie wtedy, gdy brakuje słów wobec straty lub niepewności.

Roztropność, która wyrasta z zaufania

W punktach 2115–2117 Katechizm zachęca do ufnego powierzenia przyszłości Bożej Opatrzności. Wskazuje też, że wywoływanie zmarłych, wróżbiarstwo i próby posługiwania się mocami okultystycznymi naruszają należną Bogu cześć. To konkretne wskazania dotyczące konkretnych praktyk.

W codziennym wychowaniu potrzebujemy cierpliwości i jasnego języka. Gdy dziecko przynosi zaproszenie na zabawę, warto najpierw dowiedzieć się, co rzeczywiście jest planowane. Możemy wysłuchać jego pytań, wyjaśnić własne decyzje i zaproponować wspólne spędzenie czasu. Spokojna obecność dorosłego pomaga dziecku pytać bez lęku i uczyć się rozeznawania.

Co możemy zabrać z tej wypowiedzi do domu?

Poniższe propozycje są naszą refleksją inspirowaną tematem. Można wieczorem opowiedzieć o świętym, który potrafił przebaczać albo troszczył się o chorych. Zapytać dzieci, jakie dobro chciałyby zrobić jutro. Wspólnie pomodlić się za bliskich i wybrać się na Mszę Świętą, pamiętając, że Eucharystia prowadzi nas do Chrystusa, na którym opieramy nadzieję.

Taka rozmowa może zacząć się od prostego pytania: za co jesteśmy dziś wdzięczni Bogu? Potem przychodzi miejsce na trudniejsze sprawy. Dziecko nie musi usłyszeć wszystkich odpowiedzi jednego wieczoru. Ważne, żeby wiedziało, że może wrócić ze swoim pytaniem i zostać wysłuchane.

Świętość staje się bliska, gdy widzimy ją w czynach: w uczciwości, przebaczeniu, pomocy komuś samotnemu. Warto zostawić w domu przestrzeń na takie opowieści i takie decyzje. Wiara w życie wieczne może ożywiać naszą miłość do ludzi, których spotykamy dzisiaj.

Jezu zmartwychwstały, ucz nas ufać Tobie. Daj nam roztropność w wyborach, łagodność w rozmowach i odwagę czynienia dobra. Prowadź nasze rodziny ku nadziei, którą przynosisz. Amen.