Eucharystia
Słowo oznaczające dziękczynienie; nazwa sakramentu Ciała i Krwi Chrystusa.

Pod postaciami chleba i wina jest obecny cały Chrystus: prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie.
Po kolei, spokojnie i prostymi słowami wyjaśniamy tu, w co dokładnie wierzy Kościół katolicki i skąd ta wiara się wzięła.

Gdy patrzysz na Hostię, widzisz postać chleba. Smak, wygląd i inne cechy pozostają takie same. Podczas konsekracji zmienia się jednak cała substancja chleba i cała substancja wina.
Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że w Najświętszym Sakramencie obecny jest cały Jezus Chrystus — Jego Ciało i Krew, wraz z duszą i Bóstwem. Chrystus jest obecny cały pod każdą z postaci eucharystycznych oraz w każdej ich części.

W wieczór przed swoją męką Jezus zasiadł z uczniami do wieczerzy paschalnej. Nad chlebem powiedział: „To jest Ciało moje”, a nad kielichem: „To jest moja Krew”.
Dodał polecenie: „To czyńcie na moją pamiątkę”. Kościół wypełnia je do dziś — każda Msza sakramentalnie uobecnia jedyną Ofiarę Jezusa złożoną na krzyżu.

„Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim.”
Ewangelia św. Jana 6, 55–56
Wielu słuchaczy uznało tę mowę za trudną i odeszło. Ewangelia nie przedstawia później sprostowania, jakoby Jezus mówił wyłącznie o metaforze.

W Modlitwie Eucharystycznej Kościół prosi Ojca, aby mocą Ducha Świętego chleb i wino stały się Ciałem i Krwią Chrystusa. Kapłan wypowiada słowa ustanowienia przekazane przez Jezusa.
Zmienia się cała substancja chleba i cała substancja wina. Pozostają ich postacie — cechy dostępne zmysłom, takie jak wygląd i smak.
Słowo oznaczające dziękczynienie; nazwa sakramentu Ciała i Krwi Chrystusa.
Centralna część Modlitwy Eucharystycznej, w której dokonuje się przeistoczenie.
Przemiana całej substancji chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa.
To, co pozostaje dostępne zmysłom: wygląd, smak i inne właściwości chleba i wina.
Przyjęcie Chrystusa i zjednoczenie z Nim oraz z Jego Kościołem.
Miejsce, w którym z szacunkiem przechowuje się konsekrowane Hostie.

Jezus Chrystus – prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek – umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia. Kościół od początku wierzy w Jego rzeczywistą obecność w Eucharystii i niezmiennie tę wiarę wyznaje.
Nazywa Eucharystię Ciałem Jezusa Chrystusa.
Opisuje niedzielną Eucharystię i wiarę, że przyjmujemy Ciało i Krew Chrystusa.
Używa pojęcia przeistoczenia i potwierdza rzeczywistą obecność Chrystusa.
Precyzyjnie naucza, że chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa.
W encyklice Mysterium fidei przypomina i broni nauki o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii.
Jasno naucza o przeistoczeniu i rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii.
Kościół nie wymyśla nowej wiary — wiernie strzeże i przekazuje to, co otrzymał od Apostołów.
„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki.” (Hbr 13,8)
Msza nie powtarza śmierci Jezusa. Jedyna Ofiara krzyża staje się sakramentalnie obecna.
To liturgiczna pamiątka, w której zbawcze wydarzenie staje się obecne w sposób sakramentalny.
Chrystus daje siebie jako pokarm. Komunia jednoczy nas z Nim i z całym Kościołem.
Stąd wiele nazw jednej rzeczywistości: Eucharystia, Wieczerza Pańska, Łamanie Chleba, Najświętsza Ofiara, Komunia Święta i Msza Święta.

Chleb jest podstawowym pokarmem, a wino znakiem świętowania; oba są owocami ziemi i pracy człowieka. Już w Starym Testamencie pojawiają się w darze Melchizedeka.
Przypominają też Paschę i drogę Izraela, na której Bóg karmił swój lud manną. Jezus nadał tym znakom ostateczne znaczenie: uczynił je sakramentem swojego Ciała i Krwi.

Tak Eucharystię określa Sobór Watykański II i Katechizm. Źródło — bo z niej wypływa życie Kościoła. Szczyt — bo ku niej zmierza jego działanie.
Pozostałe sakramenty, posługi i dzieła Kościoła są z nią związane. W Eucharystii zawarte jest całe duchowe dobro Kościoła, czyli sam Chrystus.
„Kościół żyje dzięki Eucharystii.”
Jan Paweł II, Ecclesia de Eucharistia, 1
Komunia pogłębia naszą więź z Jezusem. Przyjmujemy nie tylko znak czy wspomnienie, ale samego Chrystusa, który daje nam siebie.
Tak jak pokarm podtrzymuje życie ciała, tak Komunia podtrzymuje, umacnia i odnawia w nas życie łaski, wiarę, nadzieję i miłość.
Komunia umacnia miłość do Boga, gładzi grzechy powszednie i pomaga chronić się przed grzechem ciężkim. Nie zastępuje jednak spowiedzi, gdy człowiek ma świadomość grzechu ciężkiego.
Przyjmując jednego Chrystusa, jesteśmy coraz głębiej zjednoczeni także ze sobą. Eucharystia buduje Kościół i uczy dostrzegać drugiego człowieka, szczególnie potrzebującego.
Kto ma świadomość grzechu ciężkiego, nie powinien przyjmować Komunii przed sakramentalną spowiedzią.
Przez co najmniej godzinę przed Komunią powstrzymujemy się od jedzenia i picia. Woda oraz lekarstwa są dozwolone.
Warto przygotować serce przed Mszą i po przyjęciu Komunii pozostać przez chwilę na dziękczynieniu.
Podstawa: KKK 1385 i 1387; Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 916 i 919 §1.
W Eucharystii cały Jezus Chrystus jest prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie obecny pod postaciami chleba i wina.
Podczas Mszy jedyna Ofiara krzyża staje się sakramentalnie obecna, a w Komunii Chrystus daje nam siebie jako pokarm i jednoczy nas ze swoim Kościołem.
Nauczanie Kościoła i Pismo Święte — fundamenty naszej wiary w Eucharystię.
01 / 14